Kuchnia pełna Tymianka

Jesień...

2011-10-04T15:03:00.000+02:00

Szczodry sierpień

2011-08-20T17:43:00.000+02:00

Szczodry sierpień
zanim odejdzie...

Dojrzałe lato

2011-08-02T12:38:00.000+02:00

Jak zachować spokój

2011-07-20T16:53:00.000+02:00

Jak zachować spokój, gdy:
a) ciągle pada
b) nie ma czasu na upieczenie nawet najmniejszej słodkiej pocieszanki
c) dom opanowali goście wielkości kubeczków?

Jeszcze trzy kotki wielkści kubeczków, wyratowane z paskudnego miejsca, odchuchane i odpieszczone, szukają kochających i odpowiedzialnych domów.

To też jest ważna rzecz...

2011-07-10T14:44:00.000+02:00

Ile światła przepływa w lipcowe popołudnie przez płatki malw?
Ile pszczół nurza się w złotym pyle pręcików?
Ze światłem i złotym pyłkiem jest tak jak z Kawiarenką Sułtan:

Sto innych spraw masz, lecz
To też jest ważna rzecz.

(J. Przybora)

Kruche pszczoły, które pomogą zbadać tę kwestię:

50 dag mąki tortowej
8 dag margaryny
12 dag cukru pudru
2 żółtka (białka zostawić do smarowania ciastek)
1 całe jajko
ok. 1/8 l mleka
1 dag amoniaku (węglanu amonu)
cukier kryształ do posypania ciastek

Mąkę i amoniak przesiać na stolnicę, wyrobić z margaryną, żółtkami, jajkiem, cukrem i mlekiem (ciasto nie powinno być ciężkie i mocno zwarte). Schłodzić przez ok. 30 minut, rozwałkować dość cienko i wykrawać ciasteczka. Ułożone na blasze pokrytej papierem do pieczenia smarować delikatnie białkiem i posypywać kryształem. Piec w 180 st. na jasnozłoty kolor.

Pszczoły w sesji malwowej wystąpiły bez cukru, oczywiście.
Przepis z bardzo starej "Kuchni polskiej".

Kropeczki

2011-07-04T16:03:00.000+02:00

Czy miałyście kiedyś sukienkę, w której na pewno, ale to na pewno już byłyście księżniczką?
Czerwoną. Z falbankami. W kropeczki.
Miałam wiele sukienek w kropki i groszki, ale tylko ta jedna, ta pierwsza była TAKA.
I tylko w niej odniosłam ogromny sukces sceniczny, recytując "Kaczkę Dziwaczkę".
Ale co tam brawa, pękający z dumy tata dzierżący w dłoniach książeczkę (sufler nie był potrzebny, ani jednej pomyłki!), wianek z bibułkowych malw, a nawet co tam białe lakierki z paskami wobec SUKIENKI, delikatnie połyskującej czerwieni sztucznego jedwabiu i zielonych i granatowych groszków!

Skoro już nie ma co marzyć, że gdy urosnę, będę miała jeszcze piekniejsze sukienki i skoro Czas tamte marzenia opatrzył nieco żartobliwą etykietą "vintage", przepis na ciasteczka też jak najbardziej vintage, ze starego zeszytu...

Kruche biedronki

30 dag mąki tortowej
30 dag mąki krupczatki
25 dag margaryny
3/4 szklanki cukru pudru
cykier waniliowy
2 płaskie łyżeczki proszku
3 żółtka
1 całe jajko
2-3 łyżki kwasnej śmietany

Wszystkie składniki wyrobić, dodać taką ilość śmietany, żeby ciasto było sprężyste i elastyczne, uformować z ciasta kulę, zawinąć i schłodzić przez godzinę w lodówce.
Wałkować, wykrawać biedronki lub inne stwory, piec w temp. 180 na złoty kolor.

Cienie

2011-07-03T23:10:00.000+02:00

Koniec sezonu na truskawki

2011-06-28T13:25:00.000+02:00

Zielono, niebiesko

2011-06-24T18:49:00.000+02:00

Zielono, czerwono...

2011-06-18T21:52:00.000+02:00

Czerwcowe maki

2011-06-15T14:17:00.000+02:00

Coś idealnego na wieczór po długim spacerze, czyli miękkość, kawa i kakao. Wystarczy dorzucić książkę, filiżankę herbaty, a zwierzęta i ludzie domowi dorzucą się samorzutnie.

Murzynek z kawową nutą

1 kostka margaryny
1 szklanka cukru
pół szklanki wody
4 łyżki kakao
1 łyżka kawy mielonej
1 łyżka kawy rozpuszczalnej
cukier waniliowy

wrzucić do rondelka, rozgrzać i roztopić, a po ostudzeniu dodać:

2 szklanki mąki
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
4 żółtka
na końcu pianę z 4 białek

Piec w formie keksowej w temp. 180 st. ok 60 minut.

Przepis pochodzi z http://www.kuchniaalicji.blogspot.com/

Pastelowe nastroje

2011-06-10T13:24:00.000+02:00

Królewna Żaba

2011-06-08T19:29:00.001+02:00

Młode lato wieczorami dudni rechotem żabich chórów. Jak miło jest usiąść pod gasnącym na fioletowo
niebem i słuchać... Wspominać czas, gdy bardzo poważnie wierzyłam, że każda napotkana żaba może okazać się księżniczką, a jeszcze lepiej - księciem. Żadna z pocałowanych żab nie okazała się królewiczem, co więcej - z królewiczów dość szybko wychodziły żaby, chociaż żadna porządna bajka tego nie przewiduje.
Etat księcia jest w domu Tymianka już od dawna zajęty, więc żaby biorę do rąk tylko po to, by ratować je przed jakimś zachłannym psim pyszczkiem.

Kruche żabki:

1/2 kg mąki tortowej
25 dag masła
3/4 szkl. cukru pudru
2 żółtka
2 łyżki białego serka
śmietankowego
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
cukier waniliowy

Zagnieść ciasto, zlepić w kulę i schłodzić w lodówce. Wałkować dość cienko, wykrawać ciasteczka, piec w temp. 180 st. do zrumienienia.

Przepis (odrobinę zmieniony) niezawodnej Kass http://www.smakiaromaty.blogspot.com/

W poszukiwaniu czasu majowego

2011-05-11T19:26:00.000+02:00

W maju Czas przystraja się we wzruszające młode listki, a mnie wzrusza zachwyt, jaki niezmiennie, każdego roku, pojawia się na ich widok w mej coraz starszej duszy.
Chociaż stopy zanurzają się w łąkowych falach mleczy, a głowa zatapia w delikatnej pianie listków,
to dawno minął czas, gdy bezczelnie zgarniało się taki maj w niezgrabny, lecz wzruszający teraz wierszyk:

Niebo miekkie jak popiół
nadyma szare chrapy,
a obok moich kroków
toną w trawie psie łapy.

I chociaż maj oglądam
po raz dwudziesty pierwszy,
odkładam go i chowam
dla siebie i dla wierszy.

Księżyc wyniośle blady
jakby wstał po anginie
podświetla nasze ślady
i płynie, płynie, płynie...

Robiąc zapasy majowego czasu, musiałam niemal w tym samym czasie uporać się z dramatem cudzego czasu utraconego, a właściwie z własnym dramatem nie przeczytanej lektury, której to lektury bezlitośnie domagał się ode mnie profesor na egzminie z literatury powszechnej.
Czy dwudziestolatka ma czas na poszukiwanie czyjegoś utraconego czasu? Czasu tropionego przez właściciela w siedmiu tomach?! Dwudziestolatka absolutnie nie ma czasu do stracenia, szczególnie w maju, w maju! Przekartkowałam więc tomy ze wstrętem, z nadzieją, że Opatrzność też nie lubi Prousta i ześle mi na egzamin coś przyjemniejszego.
Opatrzność jednak lubi Prousta albo nie lubi niewydarzonych dwudziestoletnich poetek, bo gdy profesor wysłuchał cierpliwie błyskotliwych wywodów na temat "Zbójców" Schillera (żadna sztuka, gdy się przeczytało dzień wcześniej), zamiast zachłysnąć się zachwytem nad moją wiedzą i elokwencją, rzucił sucho:
- W stronę Swanna!
Niegodziwiec! Nie dość mu było, że rok wcześniej utłukł mnie Arystotelesem, teraz chciał jeszcze dobić smakiem magdalenki i zapachem kwitnących głogów?! Zaczęła się śmiertelna walka: walka o CZAS.
O święty czas wakacji nie zbrukanych obecnością klasyków francuskich. (Koleżanka, która w podobnym pojedynku uległa przeciwnikowi, w pociągu wiozącym ją nad szafirowy Bałtyk na zalotne pytania pasażerów: Co pani czyta?, musiała odpowiadać: "Gargantuę i Pantagruela" i smutek ją ogarniał wielki, bo wszyscy potencjalni książęta na białych koniach - chwilowo podróżujący PKP - odsuwali się od niej i milkli, nie bacząc już na jej urodę i zalety ducha).
Mefisto znęcający się nade mną na egzaminie (taki miał typ urody, trudno) był to człek dojrzały i inteligentny piekielnie i lepiej ode mnie wiedział, że historia Swanna jest dla mnie terenem dziewiczym, ale z uznaniem odniósł się do mojej bezczelności, albo nieco wbrew sobie zanurzył się w cień zakwitających dziewcząt (zakwitającego dziewczęcia, niech będzie) i wypuścił na wolność z oceną bardzo dobrą po tym, jak z niezwykłym tupetem przekonywałam go, że "W poszukiwaniu straconego czasu" jest powieścią tak skonstruowaną, że nie da jej się streścić, bo tam wszystko opiera się na ulotnych wrażeniach, smużkach minionych dni i uczuć, zapachach (nieszczęsna magdalenka) i tak dalej.
Od tego czasu minęło wiele majów, a tomy "W poszukiwaniu straconego czasu" nadal stoją na półce nie
tknięte i czekają na czas, gdy zacznę tropić własny czas utracony i z czułością zwrócę się do starego Prousta.

Majowe kruche listki

2 i pół szklanki mąki
3/4 szklanki cukru pudru
szczypta proszku do pieczenia
kostka margaryny
4 żółtka

Ciasto zagnieść, schłodzić w lodówce, rozwałkować cienko. Ciasteczka piec w 180 st. na złoty kolor.
Są delikatne i kruche, a inspiracja pochodzi stąd:

http://szklankamaki.blogspot.com/2011/03/najlepsze-kruche-ciastka.html

Ciasteczka dla elfów

2010-11-19T15:25:00.000+01:00

Jeśli znacie miejsce, w którym mieszkają elfy, koniecznie zanieście im garść kruchych ciasteczek.
Elfy pojawią się szybciej, niż możecie przypuszczać...

Słoneczniki

2010-10-13T12:58:00.000+02:00

Późnoletnie, jesienne.
Piękne we wszystkich fazach życia.
A maleńkie babeczki w kształcie słoneczników śliczne jak pogodny dzień październikowy.
Kocham foremki do ciastek i babeczek.
Czy to zgubny nałóg?

Pora pachnących szarlotek

2010-10-10T22:02:00.000+02:00

W słoneczny dzień jesienny najlepiej jest wziąć ze sobą czerwony imbryczek i odszukać starą zapomnianą jabłoń...

Szarlotka z budyniem

1/2 kg mąki pszennej
1 kostka margaryny
1 szklanka drobnego ukru
2 jajka
szczypta soli
2 budynie waniliowe bez cukru
1 łyżeczka proszku do pieczenia
3 szklanki mleka
ok. 1 kg do 1,5 kg jabłek

Jajka utrzeć z cukrem i szczyptą soli, dodać stopniowo mąkę z proszkiem i posiekaną margarynę, zagnieść ciasto. Ciasto schłodzić w lodówce, w tym czasie zagotować budynie w 3 szklankach mleka i 4 łyżkami cukru. Jabłka zetrzeć na tarce o grubych oczkach. Ciasto podzielić na 2 części, pierwszą rozwałkować i ułożyć na blaszce wyłożonej pergaminem, na cieście rozłożyć jabłka, na nich budyń, a całość przykryć drugą warstwą ciasta. Piec w temp. 200 st. ok 50 minut.

Inspiracją był przepis na blogu http://www.arabeskawaniliowa.blogspot.com/

Przyszła...

2010-09-23T12:40:00.000+02:00

Przysiądź tu ze mną na brzegu jesieni,
pośród pajęczyn i brzóz i kamieni.
Tu szmerem liści płacze stara jabłoń.
Wejdź ze mną w jesień, powędruj nią, zabłądź...

Czas na szarlotkę

2010-09-10T00:24:00.000+02:00

Jesień jak mały kotek się skrada,
na sady mgiełka smutku opada.
Spadają jabłka - czas na szarlotkę.
Jakie to smutne, jakie to słodkie...

Jesień, ach, to ty!

2010-09-05T17:19:00.000+02:00

Jesień można pacnąć łapką, powąchać, ugryźć w ogonek.

Jesienią można bezkarnie wzdychać, przeganiać smutki czekoladą i plamić bluzkę sokiem z gruszek.

To lubię...

Od świętej Hanki...

2010-07-31T20:06:00.000+02:00

Od świętej Hanki zimne wieczory i poranki - mawiała moja mama każdego roku, gdy tylko na świat wychylał się zamglony poranek po hucznych imieninach kuzynki Anny. I od razu robiło się melancholijnie.
Bo zboża już w snopkach, na pajęczynach rosa, pierwsze jabłka, ogórki, cukinie...
I jagód już tyle się zjadło w pierogach i ze słodką tłustą śmietaną, że z tymi ostatnimi, pękającymi od soku, piecze się wielkie blachy drożdżowego ciasta z kruszonką.

Mufinki z jagodami

(Chyba jasne jest, że to nie ja piekłam te cudowne ciasta z kruszonką?)

2 szklanki mąki pszennej
2 łyzeczki proszku do pieczenia
3/4 szklanki drobnego cukru
szczypta soli
jagody ( lub borówka amerykańska)

1 szklanka mleka
2 jajka
1/2 szklanki oleju

W duzej misce wymieszać suche składniki, w drugiej roztrzepać mleko, jajka i olej. Połączyć składniki mokre z suchymi, domieszać delikatnie jagody. Napełniać masą papilotki i piec w temp. 200 st. ok 25 minut.

Mufinki są miękkie, soczyste od jagód i bardzo trudne do sfotografowania, gdyż czyha na nie rząd żądnych pożarcia pyszczków!
Jeśli uwielbienie moich psów dla mych kunsztów kulinarnych jest miarodajne, to jestem kucharkopiekarką doskonałą.

Środek lata, czyli o 22 dniu lipca

2010-07-24T16:17:00.000+02:00

Była pełnia lata, czyli 22 dzień lipca. Kłosy żyta skłaniały bardzo ciężkie głowy w stronę kamienistych polnych dróg, po których tego dnia nie turkotały koła wozów. Senne Madonny w kapliczkach

patrzyły, jak wiatr przebiera w kłosach jak w paciorkach różańca. Wzdychały znudzone, w górach panowała cisza, a Bóg ani myślał przysłuchiwać się ich modlitwom, bo w dolinie świętował z wioską huczny, barwny, radosny Odpust!

Ludzie, czego tam nie bylo! Karuzela, lepka wata na patyku, beczki kiszonych ogórków, kramy ze skarbami, przy których Sezam zamknąłby się ze wstydu! Złote pierścionki z rubinami, szmaragdami i turkusami. Eleganckie damskie zegarki na gumce z różowym cyferblatem. Broszki migotliwe jak letnie chrząszcze. Trocinowe piłeczki, drewniane ptaki malowane, lukrowane serca z piernika, lizaki czerwone i wielkie jak zachodzące słońca, koguciki z tęczowych piórek!

Madonny w przydrożnych kapliczkach wznosiły karcąco oczy ku Niebu, które zanosiło się dźwiękami trąbek, świstawek, gwizdków, drewnianych pistoletów z kulkami na długim sznurku. Chmury płynęły lekko niby wielkie kłęby cukrowej waty, a powietrze nasyciło się słodyczą budyniowych cukierków, pastylek z cukru pudru i naszyjników z delikatnego, pozbawionego smaku ciasta...

Dzisiaj, po latach, polne Madonny tęsknią za pudrowym zapachem ręcznie robionych cukierków.

Ja też tęsknię. Szkoda, że mieszkam tak daleko i nie zaniosę im ciasteczek pachnących budyniem...

Ciasteczka budyniowe

znalezione na blogu http://www.ciasteczkowepotwory.blox.pl/

22 g mąki pszennej

12 g miękkiego masła

80 g drobnego cukru

1 opakowanie budyniu waniliowego lub śmietankowego bez cukru

2 żółtka

2 łyżki mleka

Zagnieść ciasto. Jest mięciutkie i elastyczne. Wykrawać i piec ciasteczka w temp. 180 st. ok 12-15 minut.

Są kruche i miękkie, lekko budyniowe w smaku, polecam!

Postscriptum.

Był jakiś wiosenny dzień. Druga, a może trzecia klasa szkoły podstawowej nudziła się na lekcji języka polskiego. Nasza Pani ze sztywno nakrochmaloną fryzurą napisała na tablicy temat: Święto 22 Lipca.

- Dzieci - zagaiła Nasza Pani - Kto wie, co to za święto?

Dzieci nie dały się nabrać na ten podstęp. Wiedziały, że w lipcu są wakacje, a w wakacje nie ma żadnych świąt - ani Bożego Narodzenia ani Rewolucji, ani nawet Dnia Górnika. Po co komu święta w wakacje?

Wtedy nastąpiła chwila triumfu. Mojego triumfu. Wstałam, prężąc dumnie kokardy na kucykach i ogłosiłam:

- 22 lipca jest odpust w Trzebuni!

Nasza Pani zbladła z oburzenia:

- Reniu, to nie jest jakis tam odpust, tylko święto państwowe! Zauważyłaś, że w kalendarzu ten dzień jest zaznaczony na czerwono? Jak myślisz, dlaczego?

- Żeby tata mógł z nami pojechać na odpust! - wyjaśniłam Naszej Pani logicznie.

Nasza Pani zaczęła wówczas bredzić coś o państwowym święcie fabryki czekoladek (dla młodszych pokoleń - fabryka Wedla nosila przez jakiś czas nazwę 22 Lipca) i dzieci nawet przyznały jej rację - owszem, czekoladki powinny mieć swoje święto. Tylko ja - jedyna oświecona jednostka, posiadaczka kolekcji złotych pierścionków z rubinami i turkusami, znałam prawdę, której nie chciano przyjąć!
Minęły lata i data 22 lipca ma znowu w kalendarzu czarne cyferki. Bo mój tata przeszedł na emeryturę i może sobie jeździć na odpust bez względu na kolor cyfr w kalendarzu. Święto przestało byc potrzebne.

Czerwone lato

2010-07-19T21:30:00.000+02:00

Latem czas można rozsypać na minuty.

Słodkie i cierpkie jak porzeczki.

Gorące, mokre i czerwone.

Tarta porzeczkowa

znaleziona na blogu http://www.kucharnia.blogspot.com/

Kruchy spód:

220 g mąki

110 g zimnego masła

50 g cukru

1 żółtko

szczypta soli

2 łyżki śmietany

Porzeczkowy wierzch:

ok. 400 g czerwonych porzeczek

2 jajka

5 łyzek brązowego cukru

100 ml śmietany kremówki

Zagnieść kruche ciasto, odłozyc na kilka godzin do lodówki. Wyłozyć nim formę do tarty i podpiec ok 15 min. w 180 st. Lekko ostudzić.

Jajka ubić z cukrem i śmietaną, wsypać porzeczki, delikatnie wymieszać. Wylać na kruchy spód i piec ok. 30 minut, az masa zetnie się i lekko zarumieni.

Malwy i maliny

2010-07-16T09:48:00.000+02:00

Letnie mufinki

2 szklanki mąki
2 plaskie łyzeczki proszku do pieczenia
3/4 szklanki cukru
cukier waniliowy
szczypta soli
biała czekolada
2 jajka
1/2 szklanki oleju
1 szklanka mleka
maliny, czerwone porzeczki

Do dużej miski wsypać suche składniki: mąkę, cukier, cukier waniliowy, sól, wymieszać i dodać pokruszoną drobno białą czekoladę.
W drugiej misce roztrzepać jajka z mlekiem i olejem, wlać masę do suchych skladników i lekko wymieszać.
Ciasto jest dość rzadkie. Napełniać papilotki w formie mufinkowej i wtykać w ciasto maliny i porzeczki - to wtykanie jest szczególnie przyjemne, moim zdaniem.
Piec w temp. 180 st. ok 30 min., "do suchego patyczka".

Przyjęcie u Królowej Śniegu

2010-02-01T22:17:00.000+01:00

Królowa Śniegu urządza przyjęcia w moim ogrodzie. Wiem to na pewno, bo znajduję rozrzucone
między brzozami talerzyki z lodu. Królowa Śniegu karmi z nich Kaya, daje mu jabłka, pomarańcze i serduszka wycięte ze śniegu. Po każdej uczcie serce Kaya staje się coraz bardziej podobne do sopla lodu...

Królowej Śniegu nie było tutaj od wielu lat. A skoro sie pojawiła, musiała przynieść wspomnienia dawnych zim. Na przykład tamtej bardzo mroźnej i gorącej równocześnie zimy przed maturą. Zimy ze studniówką! Posłuchajcie...

Najważniejsza była sukienka! No i chłopak odpowiednio do niej dobrany, ale wierzcie mi, to były czasy, kiedy zdobycie ładnej sukienki stanowiło nie lada wyczyn, a chłopców było pod dostatkiem.

(Jakoś odwrotnie niż dzisiaj, ciekawe, dlaczego?). Sukienka musiała być granatowa. To głupie zarządzenie władz szkoły zmroziło brutalnie nasze marzenia o różowościach, srebrach i złocistościach. Los nie szczędził mi kolejnych ciosów: dyrektor liceum zadał sobie trud osobistego poinformowania mego ojca o skandalicznym zwyczaju wagarowania córeczki. Tato wrócił do domu sroższy niz Królowa Śniegu w najgorszym ze swych nastrojów. Wypowiedział wszystkie dostępne mu słowa nagany i potępienia. Gdyby wiedział, ile opuszczonych godzin "usprawiedliwiłam" sobie w kradzionym regularnie dzienniku! Awanturę przeżyłam dzięki Boskiej opiece. Opatrzność była mi ją zresztą winna, gdyż większość wagarów przesiedziałam w kościele sąsiadującym z moim liceum. Kościół był ogrzewany, dobrze oświetlony, można sobie było spokojnie poczytać, a przy okazji w człowieku wzrastał stopień pobożności.

Rodzice z obrzydzeniem dla jawnogrzesznicy kupili mi jednak granatowy materiał na sukienkę.
Po wielu godzinach gorączkowego przeglądania archaicznych Burd -nowych żadna z koleżanek nie miała! - wybrałam wdzięczny fason i udałam się do "najlepszej krawcowej w mieście".

Babsko uszyło coś, co wymiarami przypominało żagiel całkiem sporego statku, zapinany szczelnie pod szyją, umajony falbankami. Po założeniu na siebie tegoż i przepasaniu się wąskim paskiem wyglądałam jak zesłana na wieloletnią pokutę do bardzo ubogiego klasztoru. Byłam bardzo młoda i nie znałam jeszcze słowa "asertywność", zabrałam więc pokutny żagiel do domu, obficie opłakując marzenie o pięknej sukience.

Nadszedł wielki dzień. A z nim telegram. Aktualny narzeczony, zielonooki brunet Waldemar służący ojczyźnie w armii, nie dostał przepustki. Tego już było za wiele! Opłakałam swoje nieszczęścia hurtem i w szybkim tempie, bo nie było czasu na łzy i spuchnięte oczy. W zanadrzu pozostawał bowiem blondyn Andrzej - jak dobrze mieć zanadrze! - którego należało niezwłocznie zawiadomić o szczęściu, które spadło tak nagle.

Studniówka była cudowna. Miałam wprawdzie najkoszmarniejszą sukienkę ze wszystkich dziewcząt na sali, ale to był problem patrzących na mnie, nie mój! W zakochanych oczach Andrzeja wyglądałam pięknie. I jakoś nie raniła mi serca myśl o biednym Waldku, który marzł tej nocy na warcie.

Nie pokażę Wam zdjęcia ze studniówki, o nie, aż tak rozbawić Was nie zamierzam.

Pokażę natomiast tę sukienkę wymarzoną, srebrną, błyszczącą! Nie byłabym sobą, gdybym uniknęła wpadki. Przed tamtym balem sama zakręcilam sobie włosy na wałki i efekt... widać... na czole. Miałam za to koronkowe rękawiczki i klipsy z diamencików! Ach...

Mroźny styczeń tegoroczny przywołał tyle wspomnień! Dawne dramaty stały się zabawne, inne wzruszające...

Ciasteczka, które roztopią serce Kaya:

40 dag mąki pszennej

20 dag margaryny

2 żółtka (białka zostawić do smarowania ciastek)

4 dag świeżych drożdży

kilka łyżek śmietany

cukier do posypania ciastek (najlepiej brązowy)

Mąkę przesiać, drożdże rozrobić z cukrem, zmieszać wszystkie składniki, wyrobić ciasto, zawinąć w folię i włożyć na godzinę do lodówki. Rozwalkować dość cienko i wykrawać ulubione kształty.

Ciastka smarować białkiem przy pomocy pędzelka i posypywać cukrem.

Piec w temp. 180 stopni do zrumienienia - układać na blasze w odtępach, urosną!

Są mięciutkie, sprężyste, pachnące!

Kuchnia jesienią

2009-10-27T18:24:00.000+01:00

Kuchnia jesienią

to filiżanka

czarnej herbaty po deszczu

to ciepły czajnik

mruczący sennie o zmierzchu

miękka szarlotka

pachnąca antonówkami

jesienią kuchnia

jest jak pies

ogrzewający stopy

jak szal z czerwonej wełny

jak wiklinowy koszyk

pełen szarych

mocno zaspanych kociąt

kuchnia jesienią

to skrzypce, liście, ogień,

cały ten poetycki bałagan

zimny księzyc, wiatr o świcie,

obrazy, które jesień

niepoprawna impresjonistka

maluje z potrzeby serca

Najlepszy przepis na najlepszą na świecie szarlotkę:

1. Zapraszamy gości na - to ważne! - następny dzień

2. Manifestujemy swoje złe samopoczucie, słabe zdrowie, brak czasu itp.

3. Liczymy na inteligencję naszych gości

4. Dla ułatwienia sytuacji wybieramy inteligentnych znajomych, dzięki czemu

5. Reagują na nasze utyskiwania: "Ależ nie przejmuj się, przyjdziemy z ciastem!"

Dzięki tym prostym zabiegom stajemy się na krótko posiadaczami cudownej, delikatnej szrlotki,
którą możemy później opiewać w dowolnych formach literackich.

Do szarości dodaj fiolet...

2009-10-13T13:44:00.001+02:00

W kącie siedzą smutku mole.

Gryzą duszę, gryzą myśli.

Do szarości dodaj fiolet -

nic lepszego nie wymyślisz...

Ciasto ze śliwkami z kokosową kruszonką od Kass

Ciasto:

35 dag mąki tortowej

1 jajko i jedno żółtko

3-4 łyżki kwaśnej smietany

7,5 dag masła

7,5 dag margaryny

(w oryginale po 5 dag masła, margaryny i smalcu)

cukier waniliowy

1/2 szklanki drobnego cukru

1 łyżeczka proszku do pieczenia

Zagnieść ciasto, owinąć w folię i włożyć do lodówki.

Kruszonka:

20 dag mąki

15 dag masła

5 dag wiórków kokosowych

10 dag cukru trzcinowego

Zagnieść, zawinąć, włożyć do lodówki.

Na warstwie ciasta układać gęsto połówki śliwek skórkami do dołu, posypać kruszonką.

Piec 1 180 st. do zrumienienia i suchego patyczka.

Ciasto jest mięciutkie, złotobrązowe i cudowne jak najpiękniejszy jesienny dzień nawet w moim wykonaniu. A wyobrażacie sobie, jakie musi być upieczone przez Kass??!!

Antonówki i babie lato w słoikach

2009-10-07T19:41:00.000+02:00

W pierwszą niedzielę października przez naszą wieś przemaszerował oddział harcerzy. Dziarsko, jak to harcerze.

-Czego oni tu szukają?- zdziwił się Pan Tymianka.

-Jak to, czego? Szukają pierwszych oznak jesieni! - odparłam -Nigdy tego nie robiłeś?

-Nie byłem harcerzem - westchnął Pan Tymianka melancholijnie, a ja przypomniałam sobie czasy, kiedy byłam zuchem w szarym mundurku i z kokardą na kucyku i jesienią wraz z całym zastępem robiłam ludziki z kasztanów, żołędzi i zapałek. A na dowód, że naprawdę byłam zuchem z kokardą, to oto przecudne zdjęcie, na którym stoję z umęczoną miną na straszliwie długiej i nudnej uroczystości, mam białe marszczące się rajstopki i juniorki, a druh Alek próbuje mnie wytrącić z zamyślenia gestem, który w szkole amerykańskiej mógłby zbulwersować opinię publiczną!

Takie zdjęcia mają urok podobny do ostatnich dni babiego lata - wywołują uśmiech i nutkę żalu, że to tak dawno temu było...

A zapachy i kolory ostatnich dni babiego lata zamknęłam w kilku słoikach, przycupnęły tam sobie w postaci złocistego, aksamitnego musu z antonówek i cytryn.

Grube biszkoptowe naleśniki polane musem jabłkowym, posypane płatkami migdałów i gorzką czekoladą pozwalają łatwiej znieść przemijanie lat i pór roku...

Mus z antonówek i cytryn

1,5 kg obranych i pokrojonych jabłek

sok z 2 cytryn (można dodać startą skórkę)

1/4 kg cukru (albo więcej, według uznania)

kilka goździków

Jabłka z goździkami rozgotować do miękkości - najlepiej na dno garnka wlać trochę wody - i przetrzeć przez sito. Dodać cukier i sok z cytryn, gotować na małym ogniu, często mieszając, aż mus nieco zgęstnieje. Gorący wlać do słoików i zapasteryzować.

W przededniu jesiennych smuteczków

2009-09-06T20:38:00.001+02:00

Jesienne smuteczki wpadają do ogrodu uwiązane do niteczek babiego lata.

Na powitanie smuteczków wypada popaść w melancholię, ale taką rzetelną: z czarno-białymi zdjęciami z przeszłości, czytaniem listów z czasu tak dawno minionego, że nawet błędy ortograficzne w nich wzruszają i z ciastem z zeszytu staroświeckiego, z pismem zatartym i niezdarnym, które przypomina zapach ciasta pieczonego w jesienne sobotnie popłudnia...

Ciasto śliwkowe

4o dag mąki tortowej

25 dag cukru pudru

6 jajek

10-12 łyżek mleka

1 kostka margaryny do pieczenia

2 łyżeczki proszku do pieczenia

cukier waniliowy

śliwki

Margarynę, cukier i żółtka utrzeć na puszystą masę. Dodawać stopniowo mąkę z proszkiem i mleko, na koniec ubitą na sztywno pianę. Wyłożyć ciasto na prostokątną blachę, ułożyć połówki śliwek skórką o dołu, piec w temp. 190 st. 50-60 min. Ciasto pięknie wyrasta, śliwki lekko się zapadają. Jeśli śliwki są niedojrzałe, posypać ciasto cukrem pudrem.

Słońce na talerzu

2009-08-17T17:54:00.000+02:00

Jest taka pora roku, kiedy z łąk znikają jaskrawe błękity i czerwienie i zanim przyroda pogrąży się w brązach i rudościach wczesnej jesieni, wybucha wszelkimi odcieniami żółci słoneczników, aksamitek, nawłoci... Tę słoneczność można celebrować w kuchni, piekąc ciasto żółte jak szafran, ze skórką brązową jak wygrzewający się na werandzie Bursztyn i jak uszy Rafika...

Ciasto w tej wersji powstało jako wynik mojej fascynacji ciastem marchewkowym, którego liczne odmiany testuję na cierpliwym Panu Tymianka. Tę słoneczną wersję testował z dużym zaangażowaniem.

Najlepiej podawać je z Tymiankiem. Albo z innym dowolnym kotem.

Ciasto kokosowo-marchewkowe

4 jajka

20 dag cukru pudru (albo więcej, jeśli marchewka nie jest słodka)

1/2 szklanki stopionego masła

150 g mąki pszennej

150 g wiórków kokosowych

1 łyżeczka proszku do pieczenia

400 g marchewki startej na grubych oczkach

Żółtka utrzeć z cukrem, dodać masło, mąkę i proszek, potem wiórki kokosowe i marchewkę.

Na końcu wymieszać delikatnie z pianą ubitą ze szczyptą soli. Piec w formie tortowej w temp. 180 st. ok. 1 godz. - do suchego patyczka

Plamy słońca na kuchennej podłodze

2009-08-11T13:02:00.001+02:00

Kuchnia w sierpniu jest najładniejsza. Przez wschodnie okno od wczesnego ranka wpadają ciepłe promienie, podłoga jest nagrzana, a przy zaparzaniu kawy trzeba bardzo starannie stawiać kroki, by omijać rozszalałe kocie kłębuszki. Tę porę powinno się zamykać w słojach, a słoje otwierać w mgliste grudniowe poranki...

O miłościach wielkich i małych

2009-08-05T12:09:00.000+02:00

W deszczowe dni zdarzają się takie chwile błogosławionego spokoju, gdy koteczki zasypiają nagle w koszykach, które bez umiaru stawiam na ich drodze, dorosłe koty zagłębiają się w swoje poduszki, a ja, pilnując wielkich garnków z bulgoczącym na kuchence "psim obiadem", oddaję się zajęciom intelektualnym. Tym razem podkusiło mnie, by zajrzeć do grubych zeszytów, które jako nastolatka zasmarowywałam zwierzeniami na temat chłopięcych imion zmieniających się w zastraszającym tempie, a zwierzenia umacniałam literacko wierszykami, których Wam litościwie oszczędzę. Trafiłam jednak na rarytas, którym muszę się podzielić: na cienki, wypłowiały "zeszycik wpisów pamiątkowych" z wyjazdu w Bieszczady. Było to naprawdę przed wiekami, Magoda chyba nawet nie marzyła o swojej bieszczadzkiej Chacie, a istniały wtedy wakacje dla młodzieży organizowane przez parafie i zwane oazami.

Na taką cudowną oazę w Wołkowyi, pośród najpiękniejszych krajobrazów świata, trafiłam jako piętnastolatka. Miałam blond włosy do pasa i to niektórym kolegom nasuwało bardzo pochlebne opinie na temat mojej duchowości, czemu dali wyraz w tych pożegnalnych przeuroczych zapiskach:

"Wszystko mija jak zdmuchnięty kwiat na wietrze. Ale w moim sercu jest znamię, które Ty mi wyryłaś. Adam". Wyryłam to znamię niespecjalnie głęboko, bo kilka miesięcy później zakochał się w niejakiej Małgosi.

"Z żalem rozstania i nadzieją spotkania. Janusz"

"Obyś swoje życie karmiła słowem Bożym. Romek" No tak, został księdzem.

"Pamiętaj, jesteśmy jedną rodziną, rodziną dzieci Bożych. Reni - Jacek". Nie przypomnę sobie, jak wyglądał Jacek, ale miło mieć gdzieś rodzinę.

"Kochać to znaczy cierpieć. Dla Renaty Robert". Robercie, nie mam pojęcia, kim byłeś i gdzie jesteś, ale miałeś rację!

Nie ma wpisów od kolezanek? O, jest jeden: "Największym nieszczęściem jest zabijać miłość. Barbara C." Barbara C. najwyraźniej była już po lekturze "Lalki".

A teraz mój wpis najulubieńszy, autorstwa Włodka: "W miłości nie ma nic małego".

Włodku - myliłeś się! Miłości są wielkie, jak Pan Tymianka i maleńkie, jak Groszek i Melisa.

Są też bardzo, bardzo małe, ale za to gorące. Jedna miłość malutka i bardzo gorąca trwa we mnie, odkąd pamiętam i bez przysiąg na wierność będzie wieczna. Nazywa się skromnie: placki ziemniaczane.

Poezja starej księgi

2009-08-01T17:51:00.000+02:00

Mam na kuchennej półeczce z książkami księgę ocalałą cudem z pożogi, jaką czyniły niegdyś moje dziecięce rączki. Wydana w połowie lat 50. XX wieku, a więc pisana w najsmakowitszym stylu peerelowskim, była pierwszą książką kucharską, jaką udało się kupić mojej mamie, książką już wtedy nieco przestarzałą, ale solidnie przygotowującą młodą mężatkę do odpowiedzialnych czynów kuchennych. Z sentymentem przegladam jej pożółkłe kartki, czytając przepisy na "brukiew oprószaną" albo "racuszki z kaszy manny", ale największy zachwyt budzą wskazówki ogólne, na przykład opis przyjęcia "z okazji przyznania odznaczenia państwowego".

Jak dobrze, że nie wyrzuciłam tej książki! Jak bym sobie bez niej poradziła, gdy Pan Tymianka przyniesie wreszcie do domu jakieś odznaczenie państwowe?

Tymczasem, w oczekiwaniu na to doniosłe wydarzenie, wyławiam z miłej księgi całkiem udane przepisy, a od lat wspólnie z Bianką wspólnie kisimy ogórki na zimę...

Ogórki starannie umyć i osączyć. Układać w wyparzonych słojach, kładąc na dno, w połowie i na wierzchu łodygi kopru, paski chrzanu, liście dębowe, wiśniowe lub czarnej porzeczki, czosnek, gorczycę. Zalać zimną solanką sporządzoną z przegotowanej wody z dodatkiem soli, biorąc na 1 litr wody 5 dag soli.

Bułka na leniwe popłudnie

2009-07-25T20:16:00.000+02:00

Kiedy popołudnie lipcowe staje się lepkie od gęstego upalnego powietrza i rozleniwienie otula mnie jak pierzyna, wpadam w nie bez protestu jak w pulchną, złotą drożdżową bułkę ze skórką mocniej brązową niż pyszczek Rafika. Honorowa warta psich nosów otacza stół nakryty opętańczo kwiecistym obrusem, a na złotym miąższu bułki błyszczy rubinowy kopczyk dżemu z truskawek i agrestu.

Delikatna, puszysta bułka drożdżowa pieczona w maszynie do chleba:

3 jajka + mleko - 300 ml

60 g cukru

ulubiony aromat

12 dag masła

pół łyżeczki soli

50 dag mąki pszennej

3/4 torebki suchych drożdży

Przepis wytropiłam u Bei, na jej blogu występuje jako brioszka cytrusowa.

Truskawkowa pora na szczęście

2009-06-21T19:42:00.000+02:00

Są różne pory odpowiednie na szczęście. Pory roku i pory dnia i pory życia nawet. Czasem wszystkie spotykają się na werandzie, gdzie na małym stoliku stoi szklanka z truskawkową różowością, do której koniecznie chcą się dopchać psie nosy, ale polizać słodkiej chłodnej różowości udaje się tylko Tymiankowi...

Sennie. Biankowo. Sernikowo.

2009-06-19T14:55:00.000+02:00

Po deszczu kwiatki jeżyn obsypane są drobnymi brylancikami. Czasem słońce zazłoci się przez chwilę na jaskrach i umyka z powrotem pod pierzynkę z chmur lekką i miekką jak świeżo ubita piana. Ale nie tak białą i delikatną jak Bianka, która przesypia złą pogodę w ulubionym ciasnym kocim koszyku i budzi ją dopiero zapach wyjętego z pieca sernika.

Sernik puszysty i delikatny jak Bianka:

1 kg zmielonego sera

8 żółtek

20 dag cukru pudru

budyń śmietankowy bez cukru

1/2 kostki masła

piana z 8 białek

Masło i żółtka utrzeć na puszystą masę, dodać cukier, ser i budyń, ciągle ucierając. na końcu dodać ubitą na sztywno pianę i wymieszac delikatnie. Masa jest lekka jak puszek:-)

Piec w temp. 180 st. ok. 60 minut (do suchego patyczka), po upieczeniu zostawić do ostygnięcia w lekko uchylonym piekarniku, co zapobiegnie opadnięciu.

Dasza i deszczowe ciasteczka

2009-06-13T16:54:00.000+02:00

Znowu deszcz i chmur gęsta kasza.

Nawet myśli stają się mokre.

Skryję się przed deszczem razem z Daszą

pod parasol posypany cukrem...

30 dag mąki tortowej

30 dag mąki krupczatki

25 dag margaryny

3/4 szkl. cukru pudru

2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia

3 żółtka

1 całe jajko

kilka łyżek kwaśnej śmietany

białko do smarowania ciastek

gruby ciemny cukier do posypywania

Przesiać mąkę, dodać posiekaną zimną margarynę, proszek, cukier, żółtka, jajko i śmietanę, wyrobić ciasto i schłodzić w lodówce. Rozwałkować ciasto dość cienko, wykrawać ciasteczka, układać na blaszce wyłożonej pergaminem. Posmarować ciastka delikatnie białkiem i posypać grubym cukrem. Piec w 180 st. na złoty kolor.

Ciasto na deszczowy dzień

2009-06-05T16:21:00.000+02:00

Zegar podrzuca na wąsach minuty.

Pył kakaowy opadł na Tymianka,

który wyrasta w koszyku jak ciasto.

Na kubku z kawą kwitnie pelargonia.

Trzeba oswoić ten dzień bardzo szary,

wyrzucić smutki na deszcz, może zasnąć,

zziębnięte myśli przytulić do Oriona...

Pocieszanka na deszczowy dzień - bardzo łatwa i skuteczna

20 dag margaryny np. Kasi

1 szklanka drobnego cukru

6 łyżek rumu lub czystej wódki

3 łyżki kakao

cukier waniliowy

Wszystkie składniki zagotować, ciągle mieszając i lekko ostudzić.

Schłodzoną masę dobrze rozmieszać, żeby nie było grudek i dodać:

1 szklankę przesianej mąki pszennej

1 szklankę wiórków kokosowych

1 łyżeczkę proszku do pieczenia

4 żółtka

dobrze ubitą piane z białek

Piec w blaszce keksowej ok. 50 min, "do suchego patyczka"